قلم سرخوش و مست  سوار بر مرکب دست نویسنده بر لوح سپید عاشقانه ترین واژه ها را می نویسد و بی پروا بوسه های سرخ حک میکند. دستش میلرزد٬ به انتها رسیده به نوشتن نام و امضایش٬ دستش سنگین می شود قلم سنگینتر. نامش را مینویسد باز هم سنگینتر. در آخرین منحنیِ امضایش٬ نوک قلم میشکند.

خوردنی هستی٬ شاید چون شربتی شیرین که خوشایند کام است یا چون شرابی تلخ که جان را  مست می کند. شاید هم زهر باشی٬ راحتِ جان. چه فرق می کند. خوردنی هستی.

لغتنامه دهخدا: مرز به خط فاصل میان دو کشور گفته میشود.

اینجا نقطه صفر مرزی است. پسرانی که در لبه مرز لباسهای شسته خود را پهن آفتاب زمستانی جنوب کرده اند. پسر دیده بان با دوربین مادون قرمز خود شاید پسران آنطرف مرز را دید میزند.

اینجا ایران تمام میشود. آخرین پسران ایران همین جا هستند لبه ی لبه ی مرز.

طولانی ترین شب سال هم گذشت. طولانی ترین عمرها هم تمام می شود. همیشه گفته ایم پایان شب سیه سپید است. پایان زمستان بهار دل انگیز است. امّا نپرسیدیم تاراج خزان ،کشتار زمستان و سیاهی خفه کننده شب را چه کنیم پس.

باش و نمیر و بمان. صبح به کام دل خود خرامان برخواهد آمد.

با نصفی از دوستانم قهرم و با نصف دیگر هم ارتباطی ندارم. دنبال دوست جدید می گردم تا بعدا کسی باشد برای قهر کردن یا قطع رابطه.